Vandaag een heel iconisch shirt van de cultclub uit Buenos Aires. Een mooi verhaal over het instaan van de huidige clubkleuren van de club uit de levendige wijk LA Boca, de iconische blauw-gele kleuren komen volgens de legende van de Zweedse vlag.
Nadat de club in 1905 werd opgericht met verschillende tijdelijke tenues (waaronder blauw-wit en zwart-wit), speelden ze in 1907 een beslissende wedstrijd om hun clubkleuren te behouden tegen een andere club uit Argentinië met dezelfde kleuren. Boca Juniors verloor de wedstrijd en moest op zoek naar een nieuwe look. De oprichters besloten toen om de kleuren te kiezen van de eerste best binnenkomende schip in de haven van Buenos Aires: en dat bleek een Zweeds schip te zijn. Was het dus een Nederlands schip geweest had pluisje en consorten in het Rood wit blauw gespeeld. Overigens is Boca de enige club uit Argentinië, die nog nooit gedegradeerd is uit de hoogste competitie. La bombanera (de chocolade doos vanwege zijn authentieke vorm) staat ook bekend om het op en neer gaan van het hele stadion tijdens de wedstrijden (zoals ook bij de Kuip in Rotterdam in wat mindere mate). De geschiedenis van het logo van Boca Juniors is een fascinerende evolutie wat begon met een eenvoudig logo groeide uit tot een van de meest herkenbare symbolen in het wereldvoetbal. Waar het logo decennialang bekendstond om de constante toevoeging van kampioenssterren, is de club recentelijk overgestapt op een opvallende, minimalistische stijl. Hier is het chronologische verhaal achter het iconische schild: Het meest iconische vind ik zelf het Adidas shirt met 4 sterren er in met de letters van de club uit 1981-82. Dit specifieke shirt werd ontworpen door de Argentijnse designer Oscar Tubío. Dit was het shirt waar Maradona z’n opwachting maakte en gelijk kampioen werd met Boca. Andere cult shirts zijn natuurlijk die met Fiat sponsor o.a. Batigoal hangend in de hekken. Ook Parmalat waarin pluisje ook speelde is natuurlijk een classic. Kortom een heerlijk shirt met een geweldige geschiedenis! Geschreven door Jesse Rabbeljee.
